Dialogi Jedna paleta, dwie opowieści Filmowy świat Hamneta i jesienna kolekcja CASEY CASEY spotykają się w kolorze, świetle i materii. Dwie niezależne opowieści połączone paletą, która przechowuje czas. Kolor jako ślad życia Niektóre spotkania nie wynikają z planu. Dwa odległe od siebie światy zaczynają mówić podobnym językiem, choć żaden nie powstał z myślą o drugim. Dla mnie łączy je kolor, światło i sposób, w jaki materia przechowuje czas. Nie szukam między nimi bezpośredniej inspiracji ani dosłownych podobieństw. Interesuje mnie wizualne powinowactwo. Chciałam pokazać kolory, ich odcienie, symbolikę i siłę. To, jak w dwóch niezależnych światach barwa przestaje być ozdobą, a staje się śladem życia, emocji i pamięci. Za kostiumy do Hamneta odpowiada polska kostiumografka Małgosia Turzańska. Jej punktem wyjścia nie była wyłącznie historyczna rekonstrukcja elżbietańskiego ubioru, lecz wewnętrzne życie bohaterów. Agnes, grana przez Jessie Buckley, pojawiła się w wyobraźni Turzańskiej jako pulsujące serce. Kobieta związana z naturą, cielesna, niezależna i pełna energii. Dlatego jej pierwszym kolorem jest czerwień przechodząca w pomarańcz i rudość. Nie przypomina eleganckiego akcentu ani romantycznego symbolu. Kojarzy mi się z żywą tkanką, krwią krążącą pod skórą i owocem dojrzewającym na drzewie. W pierwszych scenach Agnes niemal wyrasta z krajobrazu. Jej ubranie nie oddziela jej od lasu, lecz jeszcze silniej wiąże z ziemią, korą i roślinnością. Czerwień pozostaje intensywna, ale nie jest czysta. Miesza się z brązem, pomarańczowym i naturalnym kolorem włókien. Paleta, która ciemnieje Paleta Agnes rozwija się razem z jej historią. Początkowa czerwień stopniowo nabiera rdzawego tonu. Wciąż niesie w sobie życie, ale zaczyna ciemnieć na brzegach. Po śmierci Hamneta pojawiają się śliwkowe fiolety, brunatne brązy i szarości. Turzańska porównywała tę przemianę do rany, która zasycha i zamienia się w strup. Kolor nie znika nagle. Powoli traci temperaturę, tak jak ciało stopniowo traci siłę. Wizualny język Hamneta współtworzy także polski operator Łukasz Żal. Naturalne, oszczędne światło wydobywa fakturę skóry, drewna i tkanin, ale pozostawia miejsce dla półcienia oraz prawdziwej ciemności. Kiedy patrzę na jesienną kolekcję CASEY CASEY, odnajduję w niej podobną niejednoznaczność. Rudości, terakota, burgund, imbir i ciemny brąz pojawiają się na płaszczach, sukniach, dzianinach oraz sztruksowych warstwach. Nie są to barwy czyste ani łatwe do nazwania. Burgund znajduje się gdzieś pomiędzy czerwienią i brązem. Rudość przypomina jednocześnie ogień i ziemię. Ciemny brąz może wydawać się niemal czarny, a naturalna biel przybiera kolor papieru, wapna albo surowego płótna. Kolor zapisany w materii Zarówno w Hamnecie, jak i w CASEY CASEY kolor jest nierozerwalnie związany z materią. Agnes nosi len, wełnę i skórę. W jej kostiumach pojawia się również materiał powstający z włókien kory. Tkaniny mają wyraźną, organiczną strukturę. Podobne działanie materii odnajduję w kolekcji CASEY CASEY. Sucha bawełna inaczej przyjmuje barwę niż aksamit, ciężki sztruks, kaszmir czy miękka wełna. Ten sam odcień może wydawać się głęboki i ciężki albo niemal przezroczysty. Barwy pozostają w ruchu. Zmieniają się pod wpływem powierzchni materiału, zagięcia tkaniny i natężenia światła. Nie dają się zamknąć w jednej nazwie. Kino i moda od dawna wymieniają się obrazami. Kolory przechodzą z ekranu do naszej pamięci, a później odnajdujemy je w ubraniach i otaczających nas przedmiotach. Kolor przestaje być ozdobą. Nabiera znaczenia, siły i pamięci. Materiały i źródła: CASEY CASEY, materiały prasowe filmu Hamnet, rozmowa z Małgosią Turzańską dla Focus Features oraz Culture.pl.